1930'lu yıllarda yaklaşık 120 kişilik bir nüfusa sahip olan Monowi kasabası yıllar geçtikçe sakinlerini kaybetti. 2000 yılındaki nüfus sayımına göre kasabada sadece Rudy ve Elsie Eiler çifti yaşıyordu. Kasabanın geriye kalan iki sakininden Rudy 2004 yılında ölünce nüfus 1 kişiye düştü.
Kasabada tek başına yaşayan Elsie Eiler yaklaşık 10 yıldır tek başına burada yaşıyor. Elsie, kasabanın Belediye Başkanı, tek kütüphanecisi, Monıwi'nin tek barının sahibi ve işletmecisi…
Her sabah koskoca bir yalnızlığa uyanan Elsie, kahvaltısını yapıp evine 30 metre uzaklıkta kapısında, ''Kasabadaki en soğuk bira burada'' yazan barına doğru yürüyor.
Elsie öğleden sonra bardan çıkıp 10 metre uzaklıktaki kütüphaneye gidiyor. Eşinin vasiyeti üzerine kurmuş olduğu bu kütüphanede, elindeki kitabı teslim ettikten sonra yeni bir kitap seçiyor, kütüphane kartını kendi dolduruyor sonra da kendi onaylıyor.
Monowi, tek katlı birkaç ahşap evden oluşuyor. Kasabada tek ayakta kalan ev ise Elsie Eiler'in evi. Kasabada bir zamanlar çocuk seslerinin doldurduğu okul şimdi harabe durumunda. Okulun önündeki sarı okul otobüsü 40 yıl önce taşımış son yolcularını. Kilisede ise etkinlik panosundaki son duyuru 1960 yılından…
Elsie Eiler, barın camına Monowi sakinleri için arada duyurular da asıyor. Kasabanın ihtiyacı olan şeyler için toplantıya çağırıyor Monowilileri. Duyurunun altına da 'Sadece kasaba sakinleri için' yazıyor… Monowi'yi Elsie'nin babası 1930'ların başında, tren yolunun etrafına, iş ve yeni bir hayat hayali ile gelen çiftçiler ile birlikte kurmuş. Kendisi burada doğmuş, evlenmiş ve kızı ve oğlu burada dünyaya gelmiş.
1970'lerde ise makinelerin insanların yerini aldığı tarlalarla birlikte Monowi ölmeye başlamış. Kasabada yalnız yaşayan Elsie'i hiç bir şey yıldırmamış. ''Biliyorum bir gün Monowi sadece bir hoş seda olacak hatıralarda… Ve bütün bu evler, anılar toza dönüşecek… Ama ben onları burada böyle seviyorum. Ve gücüm yettiği yere kadar burada kalacağım…'' diyor Elsie Eiler…
